بغض هاي مگوي شامگاه

شاید سالها بعدشاید ثانیه ای بعداما شاید روزی دلت برای این آزادی لک بزندروزی که شاید ندارد و من شما را ترک خواهم کرددیگر خسته به خانه نمی آیم و در مورد هیچ چیز جز سلامتیتان سوال نمی پرسمروزی که شاید ندارد دیگر بغض هایم را داخل جاکفشی نمی گذارم و ماشین عربده های تنهایی ام را زودتر از آنچه تصور کنی فراموش خواهد کرد.اشک های اتوبان تهران و کرج ردی نمی اندازندشاید آن روز که دیگر شاید ندارد برایت مهم نباشد که چرا به رنگ موهایت توجه نمی کنم و چرا به کبودی های پای پسرمان در یک روز سراسر بازی اش بیشتر از بغض هاي مگوي شامگاه...